เพราะชีวิตคนเรามีแค่ 21,900 วันเท่านั้น

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี 

1 ปี เท่ากับ 365 วัน 
แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน 
คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที 
ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม...ไม่เลว 3,120 สัปดาห์ 

แสดงว่า เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา แทบเบือนหน้าจากปฏิทิน เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับแถวหลังเพื่อรอวันลาโลก 

เปล่าเลย ผมไม่ได้กลัวตาย ตรงกันข้าม ผมคิดว่าตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มันน้อยมาก 
หากคำนวณในเชิงตัวเลข ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน เพลงอีกหลายเพลงที่ยังไม่ได้ฟัง หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เคยดู ความรู้สึกในใจมากมายที่ยังไม่เคยบอก พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป 

โอ๊ย...กลุ้ม สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามันน้อยเกินไปจริงๆ 
และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้น คือ ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี 

แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน 
นั่นแสดงว่า บางคนไม่ได้มีเวลาอยู่บนพื้นโลกถึง 21,900 วันหรอกนะ 
อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ 
อุแม่เจ้า... 2 คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึงสามพันแล้วเหรอเนี่ย 

คิดแบบนี้แล้วต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู กางปฏิทินออกกว้างๆ 
เพราะนี่คือวันเสาร์ที่เราเหลือ...บนพื้นโลก 

นี่เรากำลังอ่านอะไรบ้าบอ อยู่เนี่ยคิดมากไร้สาระ ฟุ้งซ่าน(รู้นะว่าพวกเธอคิดอยู่) .... 
ไม่เลย นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งนั้น หากเป็นความจริงที่เราไม่ค่อยได้มองมัน เอาล่ะ นี่คือ เรื่องจริงเรื่องหนึ่ง ที่คนส่วนใหญ่มองข้ามมันไป งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 18 ปี แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,235 วัน และผ่านคืน วันเสาร์มา ร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น...คำนวณเองบ้างซิว้อย!!! 

เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลาที่(คาดว่าน่าจะ)เหลืออยู่ผลลัพธ์ที่ได้ เราจะยังไงกับมันดี 

แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวันๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้ เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า เงินเดือน 

บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ ไม่ก็เห็นเพียงว่า เพื่อนเรียน เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่าผมจะเป็นอะไรดี 

บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น แต่กลับปล่อยให้หัวใจตัวเอง เหลือแต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน 

บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวันๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ คุณแน่ ผมแน่ งอนการกุศล ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ...ไอ้บ้า!!! 

และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม 'ฆ่าเวลา' ... ชีวิตมันว่างจัด ขนาดต้องนั่งฆ่าเวลากันเลย 
บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี 

อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ 

ลองคิดแบบนี้บ้าง...ใช่แล้ว...เราจะเกิดความเสียดายเพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านอย่างที่เราไม่ได้ทำ 

ตายได้ยังไงหากฝันไม่สำเร็จ...ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย 
แต่ให้รีบทำทุกอย่างก่อน ที่จะตาย...ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้ 

เคยสงสัยมั้ย... ทำไมเราถูกกำหนดไม่ให้รู้วันตายของตัวเองเพราะมันจะทำให้เราไม่แยแสทุกสิ่งทุกอย่าง และตอบสนองความต้องการของตัวเอง ทั้งในทางดีและทางชั่ว 

และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบบว่าถ้าตาย 
วันพรุ่งนี้ก็จะได้นอนตาหลับ เกิดโชคดีไม่ตายขึ้นมาเราก็จะได้กำไรในการอยู่ต่อเพื่อทำสิ่งดีที่ยังค้างคา 

ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า...พรุ่งนี้ชั้นจะตายแล้ว 
ทำในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก 
ตามฝันของเราไปสุดโต่ง...ต้องรีบแล้ว...เดี๋ยวตายยนะ...เตือนแล้วไง 

รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี ส่วนจะรักหรือไม่รักผม ไม่สนว้อย... 
เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ)ตายแล้ว 

ใช้เวลา(ที่อาจจะ)สุดท้ายที่มีต่อกันไว้ กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดสุดท้ายของเรา 
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอยให้สัมภาษณ์ยมบาล 

คนข้างบ้านเดินหน้าแป้นแล้นมาบอกกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน ในมือมีซองสีชมพูพร้อม การ์ด ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง แต่เมื่อกี๊นี้ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทร.มา ปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย... แต่กว่าที่คนเป็นแม่จะได้รู้ข่าวร้าย ก็ ปาไป 5 วัน ซองในมือผมกลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้กลายเป็นพวงหรีดและทั้งหมดกลายเป็น แรงบันดาลใจที่อยากจะบอกว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ 

อ้าว!!! รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ 

เดี๋ยวตายซะก่อน...เสียดายแย่!!! 

Thank : thaiseoboard.com

................................................................................................

10 อย่างห้ามซื้อให้คนรัก

          หลายคนหาของขวัญกันจ้าละหวั่น ของที่หาก็หายากแล้ว แล้วยังต้องลุ้นว่า จะถูกใจคนรักเราหรือเปล่าอีกต่างหาก งั้นเรามาดูกันว่าตัวเลือกของขวัญที่ควรตัดออก ว่ากันว่า เป็นของที่ห้ามซื้อให้คนรัก (เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะจ๊ะ)

 เริ่มที่ 1. น้ำหอม
          ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ เพราะมีหลายคนที่เขาเชื่อ เขาแอบกระซิบบอกมาว่า ห้ามให้แฟนซื้อน้ำหอมให้เด็ดขาด เพราะความรักของคุณอาจจะจืดจางเหมือนกับกลิ่นของน้ำหอมที่จางหายไปตามกาลเวลา..

2. รองเท้า
          ข้อนี้ยิ่งเด็ด เพราะมีประสบการณ์ตรงมาอ้างอิง โดยใครมีแฟนรีบเอาไปให้อ่านเลย เขาว่ากันว่าหากแฟนซื้อรองเท้าให้จะทำให้เลิกกัน เพราะรองเท้ามันต้องอยู่เป็นคู่ คนที่เป็นแฟนกันแต่ยังไม่ได้อยู่กันเป็นคู่ รองเท้าจึงเป็นอาถรรพ์ที่อาจจะทำให้เลิกกันได้ เรื่องนี้ขอบอกว่าเคยเกิดขึ้นกับหลายคนนะ ที่แฟนซื้อรองเท้าให้ตอนคบกัน 4 – 5 เดือน หลังจากนั้น 2 อาทิตย์ แฟนก็ขอเลิกเลย..

3. เสื้อผ้าชุดดำ
          อันนี้น่ากลัวมากๆ เขาห้ามให้เสื้อผ้าชุดที่มีสีดำเป็นของขวัญโดยเด็ดขาด เพราะคนโบราณเขาถือ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อ กางเกง กระโปรง ผ้าคลุม ผู้หลักผู้ใหญ่จะสอนอยู่เสมอว่า ถ้าเราให้ชุดดำใคร เราจะต้องได้ไปงานศพของคนนั้น..เวรกรรม..

4. นาฬิกา
          อันนี้มาแนวถือเคล็ดซะมากกว่า เพราะหลายคนเชื่อหนักหนาว่า หากแฟนซื้อนาฬิกาให้ จะทำให้ระยะเวลาที่คบกัน อาจจะต้องหยุดลงเมื่อนาฬิกาเรือนนั้นหยุดเดิน ไม่ว่าสาเหตุมาจากอะไรก็ตาม..โอ้แม่เจ้า..

5. รูปถ่าย
          อีกสิ่งหนึ่งที่ห้ามให้เด็ดขาดนั้นก็คือ รูปถ่ายเดี่ยวๆ ของตัวเอง เพราะมันเปรียบเสมือนการให้รูปที่ระลึกไว้ดูต่างหน้าเวลาจากกัน อาถรรพ์นี้หลายคนเจอมาแล้ว หากใครไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย หลีกเลี่ยงเด็ดขาด…

6. ผ้าเช็ดหน้า
          ความหมายตรงตัวมากๆ ผ้าเช็ดหน้าส่วนใหญ่เขาไว้ใช้ทำอะไร คนรับของขวัญก็จะต้องใช้ทำอย่างนั้นหละ..ซึ่งได้ข่าวมาว่า ผ้าเช็ดหน้า ส่วนใหญ่จะใช้เช็ดน้ำตาซะด้วย..ดังนั้นใครไม่อยากที่จะต้องเสียน้ำตา ต้องเลี่ยงให้ของขวัญเป็นผ้าเช็ดหน้านะครับ..

7. ของมีคม
          อันนี้คงไม่เชิงความเชื่อ เพราะมีสิทธิ์เกิดขึ้นได้แน่นอน แต่เชื่อไว้ก็ไม่เสียหลายครับผม พวกของมีคม อาวุธ ดาบ ของเล่น โมเดลต่างๆที่มีคม อย่านำเป็นของขวัญ เพราะจะทำให้ผู้รับได้รับอันตราย มีภัย โชคร้าย ไปด้วย..

8. หวี
          แฟน เพื่อน มิตรสหายทั้งหลายฟังทางนี้ เพราะถ้าเรามอบหวีให้กับแฟน หรือเพื่อนคนไหน จะทำให้ความสัมพันธ์ของเราและเขาต้องห่างกันเหมือนซี่ของหวีนั้นเอง..

9. เข็มกลัด
          ภายนอกอาจจะดูสวย แต่ภายในแฝงไปด้วยความหมายที่น่าเจ็บปวด เพราะเชื่อว่าหากให้เข็มกลัดแก่ใคร จะเป็นการทิ่มแทงใจ สร้างความเจ็บปวด ขัดแย้งให้กับผู้รับคนนั้น..

10. เครื่องแก้วต่างๆ
          เพราะตามความเชื่อว่าถ้าเกิดเครื่องแก้วนั้นแตกขึ้นมา นั่นก็หมายถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเป็นอันแตกหัก แตกสลายตามของอย่างแน่นอน.

Thank : upyim.com

.........................................................................................

Aston Martin DB5

          ปรากฏโฉมครั้งแรกบนจอเงินข้างกาย เจมส์ บอนด์ ในปี 1964 กับ Goldfinger ซึ่ง DB5 นี่แหละที่เป็นจุดเริ่มต้นของตำนานรถคู่กายสายลับอังกฤษอย่างบอนด์ และเมื่อเวลาผ่านไปเกือบ 50 ปี DB5 ก็กลับมาให้แฟนๆ รุ่นเก๋าได้หายคิดถึงกันอีกครั้งในภาคใหม่ล่าสุดของ 007 อย่าง ‘Skyfall’ นับว่าเป็นการปรากฏตัวเป็นครั้งที่ 6 แล้วกับภาพยนตร์ชุดนี้

          ตามประสารถของสายลับอังกฤษ Aston Martin DB5 ใน Skyfall มีการติดตั้งปืนกลไว้ที่ใต้ไฟด้านหน้าและไฟหลังของตัวถัง รวมถึงปุ่มดีดตัวสุดคลาสสิกที่คันเกียร์ และถึงแม้จะเป็นการปรากฏตัวที่ดูเหมือนจะผิดยุคไปหน่อย แต่ DB5 ก็เข้ามามีบทบาทสำคัญในภาค Skyfall ที่เชื่อมโยงจุดเริ่มต้นของความเป็นเจมส์ บอนด์ได้เป็นอย่างดี

         Aston Martin DB5 ถือเป็นรถยนต์ที่เป็นตำนานของ Aston Martin อีกหลากหลายรุ่นในปัจจุบัน ด้วยดีไซน์ที่เป็นเอกลักษณ์ มาพร้อมกับเครื่องยนต์ความจุ 3,995 ซีซี ส่งกำลัง 282 แรงม้า (BHP) ที่ 5,500 รอบ/นาที ความเร็วสูงสุด 230 กิโลเมตร/ชั่วโมง จาก 0-100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ใช้เวลา 8 วินาที คงแรงพอที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของประสิทธิภาพของรถยนต์จาก Aston Martin หลากหลายรุ่นในปัจจุบัน

Thank : Mthai

...................................................................................................

นางเอกหนังโป๊ ไม่ได้น่าสงสารอย่างที่คุณคิด

          ลืมความคิด มายาคติ และความเชื่อเดิมๆ อันแสนน่าหดหู่ของบรรดานางเอกหนังโป๊ที่เคยมีมาให้หมด เพราะที่จริงแล้วเธอไม่ได้น่าสงสารหรือต้องการความเห็นใจจากใครอย่างที่คุณคิด นอกจากนั้นเธอยังมีความภูมิใจในอาชีพของตัวเองเอามากๆ เสียด้วยซ้ำ หลังจากมีผลสำรวจจากวารสาร ‘Sex Research’ (ผลสำรวจนี้ได้กระทำต่อดาราหนังโป๊ 177 ราย อายุตั้งแต่ 18-55 ปี กับผู้หญิงวัยเดียวกันในหลายอาชีพ พบว่าพวกเธอจะทำงานนี้เฉลี่ย 3 ปีครึ่ง และจะได้รับการจ่ายค่าตัวหลังเล่นหนังไปแล้ว 1 เรื่อง) ระบุว่าดาราหญิงในอุตสาหกรรมหนังโป๊นั้นมีทัศนคติที่ดีต่อตัวเองมาก และยังมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงกว่าผู้หญิงในอาชีพอื่นๆ อีกหลายอาชีพ และพวกเธอยังไม่มีปัญหาทางจิตเหมือนผู้หญิงในอาชีพอื่นๆ โดยในแง่จิตวิทยา ดาราหนังโป๊มีความรู้สึกเชิงบวก มีความรู้สึกได้รับการยอมรับจากสังคม ได้รับความพึงพอใจทางเพศและทางใจมากกว่า เมื่อเทียบกับผู้หญิงกลุ่มอื่นๆ

          โดยผู้เชี่ยวชาญแห่งมูลนิธิสวัสดิการการแพทย์สำหรับอุตสาหกรรมหนังโป๊ บอกว่า พวกเขาไม่พบหลักฐานที่ผู้คนชอบอ้างว่า ดาราหญิงแสดงหนังโป๊มีพื้นฐานเคยถูกล่วงละเมิดทางเพศมาก่อน หรือรวมทั้งเป็นพวกติดยา ไร้บ้าน ยากจน หดหู่ นอกจากนี้ พวกเธอยังมีสภาพจิตที่มั่นคงกว่าผู้หญิงในหลายอาชีพ แต่ที่ผ่านมา ความรู้สึกทั่วไปของผู้คนต่อคนที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมหนังโป๊ มักถูกใช้ไปในทางประณามและตัดสินอุตสาหกรรมนี้ ทั้งที่ยังไม่เคยมีการสำรวจกลุ่มหญิงนักแสดงหนังโป๊เลยว่าพวกเธอมีบุคลิกภาพและทัศนคติอย่างไร

***เป็นอาชีพที่ได้รับการยอมรับในบางประเทศเท่านั้น ซึ่งในประเทศไทยนางเอกหนังโป๊ ไม่ได้รับการยอมรับแบบนั้น เด็กๆ อย่าเอาเป็นแบบอย่าง

Thank : Mthai

......................................................................................................

ก้าววิ่งในระดับลมหายใจเดียวกับ มูราคามิ

มี 3 อย่างที่ผมเดา ว่าในขณะนี้ฮารุกิ มูราคามิ กำลังทำอะไรอยู่? 1. ฟังเพลงแจ๊ซ 2. เขียนหนังสือ และ 3. คือซ้อมวิ่ง

          มูราคามิเล่าไว้ใน “When I talk about when I talk about running.” ว่า เขาสนใจการวิ่งพร้อมๆ กับการเริ่มเขียนหนังสือเมื่อตอนอายุ 30 (ปัจจุบันอายุ 63 แต่ยังดูหนุ่มกว่าวัย) การดูแลร่างกายให้ดี ถือเป็นพันธะหน้าที่ของนักเขียน ทำให้เขาเริ่มหันหลังให้การดื่มหนัก อมควัน สู่การวิ่งอย่างจริงจัง

จริงจังประเภทไหนน่ะหรือ… ?
          เขาตั้งใจวิ่งให้ได้วันละ 10 กิโลเมตร 6 วันต่อสัปดาห์ โดยทำความเร็วเฉลี่ยอยู่ที่ Pace 5 หรือ Pace 6 หมายความว่า 6 นาทีวิ่งได้ระยะทางไม่ต่ำกว่า 1 กิโลเมตร  Pace 6 ของมูราคามิคือข้อที่ใช้สะท้อนความแข็งแรง ความมุ่งมั่น ความมีวินัย ผู้ที่สามารถวิ่งบน Pace นี้ได้ยาวนานเท่าที่ตัวเองต้องการถือว่าอึดและแกร่งใช่เล่น เพราะการควบคุมลมหายใจ มวลกล้ามเนื้อ พละกำลังที่จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอได้ 6 นาทีต่อ 1 กิโลเมตร ทำต่อเนื่องไม่หยุดไปจนถึง 10-15 กิโลเมตรได้ ถือว่ายากสำหรับมือใหม่ คนที่เริ่มหัดวิ่งต้องใช้เวลาเก็บเกี่ยวชั่วโมงการวิ่ง ต่ำๆ ก็ต้องมี 4 เดือนต่อปีถึงจะได้ไปสัมผัส Pace ของมูราคามิได้ตลอดรอดฝั่ง

ผมหยิบหนังสือเล่มนี้ เวอร์ชั่นแปลไทยได้อย่างคมคายโดย ‘นภดล เวชสวัสดิ์’ ไปอ่านยามเย็นที่สวนลุมพินี
           สำหรับผม การวิ่งเป็นกีฬาที่คัลต์มาก ก็เหมือนที่ Finisher 1988 บอกไว้ในรัก 7 ปี ดี 7 หน ว่า “มันเป็นกีฬาที่ผมแอบมาเล่นคนเดียวได้” ตัวละครที่มหาชนหลงใหลและปลุกปั่นให้สังคมไทยปี 2555 นี้ตื่นตัวกับการวิ่ง ชวนให้เราลงมาราธอนอย่างน้อยปีละครั้ง เพื่อเป็นเป้าหมายให้กับตัวเอง มาราธอนกับระยะทาง 42.195 กิโลเมตร ไกลพอๆ กับเดินทางจากจุฬาฯ สามย่าน ไปธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต นึกภาพคนที่วิ่งไม่หยุดสักก้าวราว 4-5 ชั่วโมง มูราคามิอยู่ในวิถีทางแบบนั้น

          ถ้าคุณเป็นนักวิ่งแล้วได้อ่านบทบันทึกของมูราคามิฉบับนี้ คุณจะยิ่งฮึกเหิม...แต่ถ้าคุณเพิ่งสนใจการวิ่งตามสู่ขวัญ-นิชคุณ งานชิ้นนี้จะคอยตอบคำถามคุณว่า “เขาวิ่งกันไปทำไม?”

           ผู้เขียนเล่าเรื่องชีวิตการเป็นนักวิ่ง ซ้อมวิ่ง การเตรียมตัวสู่นิวยอร์กซิตี้มาราธอน รวมถึงภาวะจิตตกของการเบื่อการวิ่ง ชีวิตประจำวันที่หมกมุ่นกับการสับขาล่าเหงื่ออยู่หลายปี งานชิ้นนี้เขียนขึ้นระหว่างปี 2005-2007 เราได้ติดตามมูราคามิไปซ้อมวิ่งที่ฮาวาย บอสตัน ลงวิ่งในสนามใหญ่ในแมนฮัตตัน นี่ยังไม่รวมเส้นทางประวัติศาสตร์ 26 ไมล์ที่เอเธนส์ ที่มูราคามิเคยสะบัดเสื้อทิ้งวิ่งกลางฤดูร้อน เพื่อตามรอยประวัติ-ศาสตร์กีฬามาราธอนยุคกรีกโบราณมาแล้ว

          นอกจากนั้นเขายังเล่าถึงเหตุการณ์ในวันที่ก้าวเท้าลงสู่การวิ่งแข่งขันที่ล้อเล่นกับมวลกระดูกและมัดเอ็นในอัตรามาราธอน ที่ต้องวิ่งให้ได้ 100 กิโลเมตรใน1 วัน !?! เขาทำได้ที่ทะเลสาบซาโรมะ ฮอกไกโด ในปี 1996 กดหยุดเวลาไว้ 11 ชั่วโมง 42 นาที กับอีก 16 วินาที พ้นจากการวิ่ง นักเขียนคนโปรดยังกระโจนชีวิตสู่ไตรกีฬา ว่ายน้ำ ปั่นจักรยาน วิ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัย เฆี่ยนตีร่างกายให้คายความแข็งแกร่งต่อจิตใจ ซ้ำยังปวารณาตัวที่จะอยู่บนเส้นทางสายนี้ต่อไปจนกว่าจะไม่ไหว ความผูกพันต่อการวิ่งมายาวนาน ยังผลให้

            มูราคามิบอกผู้อ่านว่าที่ป้ายชื่อเหนือหลุมศพเขา ตั้งใจจะสลักข้อความว่า “At least he never walked.” อย่างน้อยที่สุด เขาไม่เคยเดิน

           มูราคามิยังบอกทางสว่างให้คนทำงานเขียน และอาจจะรวมไปถึงคนที่ทำอาชีพต่างๆ ได้บรรลุถึง ‘การถอนพิษร้ายของการงาน’ ที่ต้องทำซ้ำเดิมวันแล้ววันเล่าเป็นแรมเดือน แรมปี หรือแรมชีวิต ท่อนที่ผมคิดถึงมากๆ ระหว่างวิ่งผ่านลานตะวันยิ้มในสวนลุมฯ คือ

            “ผมเห็นพ้องกับมุมมองที่ว่างานเขียนเป็นงานกัดกร่อนชีวิต ในยามที่เราเขียนนวนิยาย เราใช้การเขียนปั้นแต่งเรื่องราวชอบหรือชัง ยาพิษที่ฝังซ่อนอยู่ในหมู่มนุษยชาติลอยฟ่องขึ้นสู่ผิวหน้า นักเขียนทุกคนจักต้องเผชิญหน้ากับสารพิษนั้น ตระหนักถึงภัยอันตราย ค้นหาทางต้านสู้ภัย” (หน้า 86)

          มูราคามิประจักษ์ด้วยตัวเองว่า ‘การถอนพิษร้ายของการงาน’ คือ ‘การวิ่ง’ การก้าวย่างออกไปทรมานร่างกายให้เหงื่อโทรม เป็นทางต้านสู้ภัยเพื่อแลกกับจิตวิญญาณที่ซาบซ่านสดชื่นขึ้น ผมเองก็ทำงานอยู่ในแวดวงของนักคิดนักเขียนมาแล้วหลายรุ่น รุ่นใหญ่ รุ่นกลาง หรือรุ่นน้อง ค้นพบอย่างหนึ่งว่า ตัวหนังสือของคนที่ใช้ชีวิตกลางแจ้ง ชอบเล่นกีฬา ชอบล่าเหงื่อ ดูแลสุขภาพตัวเองดี ล้วนแล้วแต่เป็นตัวหนังสือที่มีไดนามิก พละกำลังพลุ่งพล่านสิ้นดี มีความกระปรี้กระเปร่าเต้นเร่าอยู่ในที

          อย่างเช่น ตอนที่กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เขียนเรื่องสั้นในชุดหลังๆ เขาบอกกับผู้สัมภาษณ์ว่าตื่นเช้ามาขอไปผ่าฟืน ขุดดิน จับเสียมจับจอบ ทำร่างกายให้เหงื่อชุ่มเสียก่อน ก่อนจะมาประจำที่เครื่องพิมพ์ดีดคู่ใจ

หรืองานของพี่ชายคนสนิท นันทขว้าง สิรสุนทร ขานั้นเตะบอลบ่อย เล่นปีกหรือไม่ก็ยืนแดนกลาง เป็นตัวจี๊ดริมเส้น นันทขว้างเล่นบอลเรียกความกระชุ่มกระชวย ถึงผมไม่ได้นั่งอยู่ร่วมโต๊ะทำงานเดียวกับพี่เกี๊ยงแล้ว ก็รู้ว่างานป๊อปคัลเจอร์ของแกก็ยังมีลีลาท่าทางที่วิ่งตามโลกได้ไม่เหนื่อยหอบ มีความสดใหม่อยู่ในที กีฬา การออกแรง ล่าเหงื่อ หากทำประจำ เป็นทางลัดที่จะสร้างข้อเขียนชั้นเลิศ

            อุทิศ เหมะมูล ช่วงหลังก็ให้สัมภาษณ์ว่า จัด 1 ชั่วโมงต่อวัน ออกกำลังกายต่อเนื่อง ถ้าจำไม่ผิดคือ 9 โมงเช้า-10 โมงเช้า

          นอกจากนี้คอลัมนิสต์ที่ยืนระยะมานานอย่าง วิรัตน์ โตอารีย์มิตร หรือ ‘ปลาอ้วน’ ตกเย็นผมเคยเห็นผ่านสารคดีช่องไทยพีบีเอส เห็นเขาเปลี่ยนผ้าใบไปวิ่งจ็อกกิ้งตัวปลิว ใบหน้าแช่มชื่น

          มูราคามิวิ่งต่อเนื่องมาแล้วมากกว่า 30 ปี พิชิตมาราธอนบ่อยครั้งในเวลาแถวๆ 4 ชั่วโมงนิดๆ เรียกว่า คนหนุ่มกว่าเขาสัก 10 ปี 20 ปี ก็กดสถิตินี้ให้กับตัวเองได้ไม่ง่ายนัก เขาบอกว่าการวิ่งเป็นความซื่อ เป็นอย่างหนึ่งของชีวิตที่ไม่เคยทรยศ หากเราไม่ทอดทิ้งมัน แล้วเราจะเจอศักยภาพที่ร่างกายเราเองก็มีอยู่ภายใน เพียงแต่ระหว่างทางนั้น เราต้องปลุกปั่นบากบั่นใช้แรงกายแรงใจเข้าแลก ทำไปอย่างมีวินัยไม่ยี่หระต่อความเบื่อหน่ายหรือข้ออ้างล้านแปด

          10.5 กิโลเมตรที่สวนลุมฯ ในวันนี้ของผม วิ่งที่ Pace 6 บน Pace นี้เองที่เปิดโอกาสให้เราได้รู้จักและทำความเข้าใจกับจังหวะการหายใจและการก้าวไปของมูราคามิ

Thank : Mthai

...............................................................................................

ความลับของเศรษฐีสู้ชีวิต

         เมื่อคุณนึกถึง "เศรษฐี" ภาพอะไรที่เข้ามาในใจ พวกเราหลายคนคงจะนึกถึงนักการเงินแถวตลาดหุ้นที่นั่งเครื่องบินส่วนตัว สะสมรถยนต์ และใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยแบบที่จะทำให้โดนัลด์ ทรัมป์ภูมิใจ

           แต่เศรษฐีสมัยใหม่หลายคนอาศัยอยู่ท่ามกลางชนชั้นกลาง ทำงานเต็มเวลา และซื้อของในร้านลดราคาเหมือนพวกเราทั้งหลาย สิ่งที่บันดาลใจพวกเขาไม่ใช่การครอบครองทรัพย์สมบัติ แต่คือทางเลือกที่เงินสามารถบันดาลให้ได้ สำหรับคนรวย ข้าวของหรูหราราคาแพงไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่อยู่ที่พวกเขามีอิสรภาพในการตัดสินใจได้เกือบทุกอย่างตามต้องการ ที. ฮาร์ป อีเคอร์ ผู้แต่งหนังสือ ความลับในใจเศรษฐี เขียนไว้ ความมั่งคั่งหมายความว่า คุณสามารถส่งลูกไปเรียนโรงเรียนไหนก็ได้ หรือลาออกจากงานที่คุณไม่ชอบ

          รายงานสำรวจความมั่งคั่งของสหรัฐฯประจำปีระบุว่ามีผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างดีมากขึ้นกว่าเดิม จำนวนเศรษฐีเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าในทศวรรษที่แล้ว และคนรวยก็รวยขึ้น การที่จะเข้าไปอยู่ในรายชื่อคนอเมริกันร่ำรวยที่สุด 400 อันดับแรกของนิตยสารฟอร์บส์ ปีที่ผ่านมา รวยแค่พันล้านเหรียญไม่พอแล้ว คุณจะต้องมีรายได้สุทธิอย่างน้อย 1,300 ล้านเหรียญ หากจำนวนคนร่ำรวยมีมากกว่าเดิม ทำไมคุณจะเป็นหนึ่งในนั้นบ้างไม่ได้ ต่อไปนี้คือเศรษฐีห้าคนที่มีสินทรัพย์สภาพคล่องอย่างน้อยหนึ่งล้านเหรียญซึ่งจะมาเผยความลับว่าอะไรที่ช่วยให้พวกเขาไปถึงจุดนั้น

1. เล็งจุดที่ต้องการ
          เมื่อ 20 ปีที่แล้ว เจฟ แฮริสดูไม่มีวี่แววว่าจะร่ำรวย เขาเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงภรรยาและลูกสามคน โดยทำงานเป็นแคชเชียร์ในซูเปอร์มาร์เก็ต และทำงานในป่าช้าเศษเหล็กที่ซึ่งเขาหลอมเศษเหล็กเคียงข้างกับนักโทษ บางครั้งเราถังแตกขนาดซักเสื้อผ้าด้วยมือเพราะไม่มีเงินหยอดเหรียญเครื่องซักผ้าในร้าน ตอนนี้ เขาเป็นที่ปรึกษาการลงทุนและเศรษฐีเงินหลายล้านวัย 49 ในรัฐแคโรไลนา

          เหตุผลหลักอย่างหนึ่งที่ทำให้เจฟก้าวขึ้น มาเหนือคนอื่นคือเขารู้ตัวเสมอว่าตัวเองจะรวย ข้อเท็จจริงระบุว่า ชาวอเมริกันร้อยละ 80 ที่มีทรัพย์สินอย่างน้อยห้าล้านเหรียญเติบโตในครอบครัวชั้นกลางหรือจนกว่านั้นเหมือนอย่างเจฟ

           อยากรวยคือก้าวสำคัญก้าวแรก อีเคอร์กล่าวว่า อุปสรรคใหญ่ที่สุดที่ขัดขวางความร่ำรวยคือความกลัว คนกลัวที่จะคิดการใหญ่ แต่ถ้าคุณคิดเล็ก คุณก็จะประสบความสำเร็จในสิ่งเล็กๆเท่านั้น

          จุดเริ่มต้นสำหรับเจฟเกิดขึ้นเมื่อเขาพบตัวแทนค้าหุ้นในงานเลี้ยง หลังพูดคุยกับเขา ผมรู้สึกเหมือนมนุษย์ค้นพบไฟเป็นครั้งแรก เขาเล่า ผมเริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับการลงทุนในช่วงพักระหว่างทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ต และเริ่มลงเงิน 25 เหรียญต่อเดือนในกองทุนรวม ต่อมา เขาสอนเกี่ยวกับการลงทุนในวิทยาลัยชุมชนแถวบ้าน นักเรียนของเขาเป็นลูกค้ารายแรกๆซึ่งนำไปสู่ธุรกิจให้คำปรึกษาการลงทุน ต้องดิ้นรนเหนื่อยยากมากเจฟเล่า แต่สิ่งที่ผลักดันให้ผมผ่านมาได้ เพราะความเชื่อเต็มหัวใจว่าผมจะประสบความสำเร็จ

2. หาความรู้ใส่ตัว
          สตีฟ แม็กซ์เวลเรียนจบปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมศาสตร์และได้งานในบริษัทไฮเทค แต่รายได้กลับไม่ชนปลายเดือน ผมเคยลงเรียนวิชาการเงินในวิทยาลัย แต่ไม่ได้เรียนเพราะจะไปเที่ยวเล่นสกี พ่อลูกสามวัย 45 ซึ่งอยู่ในรัฐโคโลราโดเล่า ผมถึงขนาดต้องไปที่ธนาคารแล้วขอให้พนักงานสอนผมอ่าน ใบรายงานสถานภาพการเงิน

          อุปสรรคใหญ่ประการหนึ่งในการทำให้เงินงอกเงยคือความไม่เข้าใจ คนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงการลงทุนเพราะไม่เข้าใจ แต่ถ้าจะทำให้เงินงอกเงย คุณต้องมีความรู้เรื่องการเงิน ผมรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ สตีฟกล่าว ผมจึงอ่านหนังสือและนิตยสารเกี่ยวกับการบริหารเงินและการลงทุน และผมสอบถามผู้เชี่ยวชาญการเงินทุกคนที่รู้จักให้อธิบายเรื่องต่างๆ

           สตีฟและภรรยาเริ่มนำบทเรียนมาใช้ โดยตั้งมั่นที่จะใช้จ่ายให้น้อยกว่ารายได้ พวกเขา ไม่ซื้อตามอารมณ์ชั่ววูบ ต่อรองให้ได้ราคาที่ ดีกว่าเสมอ (ซื้อรถ เฟอร์นิเจอร์) และอยู่ในบ้านหลังเดิมของตัวเองต่อไปอีกนานแม้จะมีเงินพอซื้อบ้านหลังที่แพงขึ้น พวกเขายังกันเงินร้อยละ 20 ของรายได้ประจำปีเพื่อลงทุน

          ภายในสิบปี พวกเขากลายเป็นเศรษฐี ผู้คนต่างมาหาสตีฟเพื่อขอคำแนะนำ บางคนบอกว่า ฉันต้องการเอาบ้านจำนองเพื่อขอกู้ใหม่ ฉันควรทำอย่างไร หลายครั้งผมไม่รู้คำตอบ แต่ผมจะไปหาคำตอบและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆไปด้วย

          ในปี 2546 สตีฟลาออกจากงานและเป็นเจ้าของส่วนหนึ่งในบริษัทที่จัดสัมมนาเกี่ยวกับการเงินส่วนบุคคลสำหรับพนักงานบริษัทอย่างวอลมาร์ท เขายังเริ่มจัดสัมมนาเกี่ยวกับการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ ตอนนี้ เขามีมูลค่าการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ 30 ล้านเหรียญ ทั้งในอพาร์ตเมนท์ ห้างสรรพสินค้า และเหมืองแร่

          ผมเป็นวิศวกรซึ่งไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตแบบนี้จะเป็นไปได้ แต่ทั้งหมดที่ต้องทำคือการหาความรู้นิดหน่อยให้ตัวเอง สตีฟ กล่าว คุณจะทำอะไรก็ได้เมื่อคุณเข้าใจพื้นฐานของเรื่องนั้นๆ

3. ทำในสิ่งที่ใจรัก
          ในปี 2538 จิล บลาแช็ก สตราฮันและสามีรายได้แทบไม่ชนเดือน จิลก็เหมือนพวกเราหลายคนที่กระตือรือร้นอยากค้นหาเป้าหมายของตัวเอง ดังนั้น เธอจึงเข้าอบรมกับผู้แนะแนวชีวิต ตอนที่ฉันบอกเธอว่า เป้าหมายของฉันคือทำเงิน 30,000 เหรียญต่อปี เธอบอกว่าฉันตั้งเป้าไว้ต่ำไป ฉันจะต้องพุ่งความสนใจไปในสิ่งที่ใจรักและอยากทำ ไม่ใช่ตัวเงินหรือรายได้

          จิลอาศัยอยู่ในรัฐมินนิโซตากับลูกชายซึ่งเป็นเจ้าของร้านกระเช้าของขวัญ เธอมีรายได้เพียง 15,000 เหรียญต่อปีและสังเกต ว่าเมื่อให้ลูกค้าชิมอาหารต่างๆ กระเช้าก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จิลคิดว่าทำไมไม่ขายอาหารให้ลูกค้าในบรรยากาศที่สนุกสนาน

          ด้วยเงินออมราว 6,000 เหรียญบวกเงินกู้ธนาคารและเงินลงทุนของเพื่อน จิลเริ่มกิจการอาหารบรรจุกล่องรสโอชาโดยทำกันในโรงเก็บของที่สนามหลังบ้าน และขายอาหารกล่องเหล่านั้นในงานเลี้ยงชิมรสชาติอาหาร การเริ่มต้นไม่ง่าย ฉันจำได้ว่าเคยนั่งอยู่นอกบ้านวันหนึ่ง แล้วคิดวิตกเรื่องที่ขาดส่งค่าผ่อนบ้านสามเดือนแล้ว แถมมีลูกจ้างสองคนที่ไม่มีปัญญาจ่ายเงินเดือนให้ ฉันจะต้องหางานจริงๆทำแล้ว แต่เมื่อคิดว่าไม่ได้ นี่เป็นความฝันของฉัน ต้องมุ่งมั่นอีกครั้งและทำต่อไป

          เธอฮึดสู้แม้หลังสามีเสียชีวิตในอีกสามปีต่อมา ฉันอยู่โดยยึดกฎแห่งความอุดมสมบูรณ์ แม้จะมีความท้าทายในชีวิต ฉันก็มองหาทางออกที่เป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่าย

          ทัศนคติทางบวกก่อเกิดผลดี บริษัทในสนามหลังบ้านของจิลชื่อเทสต์ฟูลลี ซิมเปิล ตอนนี้เป็นธุรกิจขายตรงที่มียอดขายถึง 120 ล้านบาท เมื่อปีที่แล้ว จิลได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 24 นักธุรกิจหญิงยอดเยี่ยมที่เป็นเจ้าของกิจการในอเมริกาเหนือจากนิตยสารฟาสต์ คอมพานี

          รายงานวิจัยโดยโทมัส เจ. สแตนเลย์ ผู้แต่งหนังสือเรื่อง ความคิดของเศรษฐี ระบุว่า เศรษฐีกว่าร้อยละ 80 บอกว่า พวกเขาไม่มีวันประสบความสำเร็จถ้างานที่ทำไม่ใช่สิ่งที่ใจรัก

4. ให้เงินงอกเงย
          พวกเราส่วนใหญ่รู้เพียงวงจรของเงินเดือนจากเดือนหนึ่งไปยังอีกเดือน วิธีดีที่สุดที่จะหลุดพ้นจากรูปแบบนี้คือหาเงินพิเศษเพื่อจุดประสงค์เฉพาะในการลงทุนซ้ำ ลอรัล แลงเมียร์ ผู้แต่งหนังสือ การสร้างเศรษฐี กล่าว นั่นคือกันเงินไว้เพื่อจุดประสงค์เดี่ยวๆโดยการ ลงทุนในที่ซึ่งเงินจะงอกเงยอย่างเป็นกอบเป็นกำในธุรกิจหรืออสังหาริมทรัพย์

          วิธีหาเงินพิเศษเพื่อการลงทุนมีนับไม่ถ้วน คุณแค่ต้องเต็มใจที่จะลงแรง ทุกคนมีทักษะที่ตลาดต้องการ แลงเมียร์กล่าว ตอนเริ่มต้น ฉันมีธุรกิจสอนพิเศษ สอนตอนเช้าก่อนไปทำงานและตอนพักเที่ยง

          เงินรายได้จากงานพิเศษเล็กๆน้อยๆสามารถงอกเงยเป็นเงินล้านได้จริง เมื่อ 25 ปีที่แล้ว ริก ซีกอร์สกีฝันจะเป็นเจ้าของธุรกิจบริหารร่างกาย ผมเช่าห้องเล็กๆ คิดค่าสอนชั่วโมงละ 15 เหรียญ เขาเล่า เมื่อเริ่มมีรายได้เข้ามา แทนที่จะใช้ เขาลงทุนทั้งหมดกลับ เข้าไปในธุรกิจสตูดิโอขนาดเกือบ 40 ตารางเมตรของเขาซึ่งปัจจุบันคือฟิตเนสทูเก็ตเทอร์ ธุรกิจแฟรนไชส์ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ไฮแลนด์แรนซ์รัฐโคโลราโด มีสาขาอยู่กว่า 360 แห่งทั่วโลก ตอนนี้เขามีสินทรัพย์กว่า 40 ล้านเหรียญ

          เมื่อมีรายได้พิเศษเข้ามา คุณต้องจ่ายให้ตัวเองก่อน โดยนำเงินไปใส่ไว้ในที่ที่เงินจะทำงานหนักให้คุณ ไม่ว่าจะเป็นในกองทุนเกษียณอายุ ธุรกิจอื่นๆ หรือลงทุนในอสังหาริมทรัพย์

5. ไม่กล้าก็ไม่รุ่ง
          กลางปีที่แล้ว เดฟ ลินดัลจ่ายเงินเลี้ยงญาติๆ 18 คนในคฤหาสน์หรูที่อะดิรอนแดกส์ คืนหนึ่ง พ่อของเขามองออกไปยังทิวทัศน์ข้างนอกพร้อมกับพูดติดตลกว่า พ่อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราเคยเรียกลูกว่าแกะดำ

          ในวัย 29 เดฟไม่มีเงิน อยู่ห้องพักเล็กๆใกล้บอสตันและสับสนว่าจะทำอะไรต่อไปดีหลังอยู่กับวงดนตรีร็อกเล็กๆนานสิบปี ผมมองไปรอบๆและคิดว่า ถ้าไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง ผมคงต้องอยู่สภาพนี้ตลอดไป

          เขาเริ่มตั้งบริษัทภูมิทัศน์โดยกู้เงินมาซื้ออุปกรณ์ต่างๆ เมื่อธุรกิจเรียกได้ว่าแน่นิ่งในช่วงฤดูหนาวนั้น เพื่อนที่เป็นนายธนาคารคนหนึ่งถามว่าเขาอยากจะซ่อมบ้านที่ธนาคารยึดจำนองมาไหม ผมไม่มีฝีมือเรื่องช่างไม้เลยแต่ต้องการเงิน ดังนั้น ผมจึงเข้าฟังสัมมนาฟรีที่โฮมดีโปจัดขึ้นและเรียนรู้ไปทำงานไป เขาเล่า

          หลังซ่อมแซมบ้านไปสองสามหลัง เขาคิดได้ว่าทำไมไม่ซื้อบ้านและขายทำกำไรล่ะ เขาลองเสี่ยงและซื้อบ้านหลังแรก เมื่อได้กำไรมา เขาซื้อหลังต่อไปและหลังต่อไป ผ่านไป 12 ปี ตอนนี้ เขาเป็นเจ้าของอาคารที่พักมูลค่า 143 ล้านเหรียญในแปดรัฐ

By โดย คริสทีน คูเส็ก เลวิส

.................................................................................................

ก็แค่ขนมปังปิ้ง ทำไมถึงได้ฮิตกันนักหนา !!??

THAI TOAST TREND ก็แค่ขนมปังปิ้ง ทำไมถึงได้ฮิตกันนักหนา !!??
          ช่วงปีที่ผ่านมา ธุรกิจร้านอาหารที่กำลังอินเทรนด์สุดๆ มีขนมหวานแบบหนึ่งซึ่งมาแรงสุดๆ คือขนมปังอบราดน้ำผึ้งเคียงกับไอศกรีม และวิปครีม หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า Honey Toast

          ร้านที่นำเทรนด์นี้ออกขายและกลายเป็นที่นิยมเจ้าแรกๆ คือร้าน After You เป็นร้านที่กล้ามากขนาดที่ขายขนมแบบนี้แบบเดียว แต่ก็คิวยาวเหยียด ลูกค้านั่งกันแน่นร้านทั้งวัน กระแสความนิยมพุ่งสูงจน After You ต้องเปิดสาขาใหม่เพิ่มอย่างรวดเร็ว จนหาทำเลกันแทบไม่ทัน

           ในขณะที่ร้านกาแฟ ร้านขนม ร้านขนมปัง และร้านอาหารอื่นๆ ต่างก็รีบขยับตัวตามเทรนด์นี้กันอย่างเร่งด่วน โดยเพิ่มเมนูขนม Toast แบบนี้กันถ้วนหน้า และผมขอเรียกการเกิดเป็นปรากฏการณ์ของขนมหวานแบบนี้ว่า Thai Toast Trend

          หากจะย้อนถึงกำเนิดของตัวสินค้าหลัก Honey Toast นั้น แน่นอนว่าวัฒนธรรมการกินขนมปัง ครีม และไอศกรีม เกิดจากชาติตะวันตก แต่ศิลปะในการ Mix & Match แบบราดน้ำผึ้ง ใส่วิปครีมและไอศกรีมในรูปแบบนี้ กลับเริ่มฮิตมากมาจากญี่ปุ่น ในชื่อว่า Shibuya Honey Toast จากนั้นก็เข้ามาในไทยโดยมีร้านแรกๆ คือ After You ที่สาวเจ้าของร้านไปเที่ยวแล้วได้ลองกินจนเกิดแรงบันดาลใจมาเปิดร้านในไทยบ้างเมื่อราว 2 ปีที่แล้ว

GM วิเคราะห์ปัจจัยทางการตลาดที่อยู่เบื้องหลังกระแสนี้

 >  ข้อแรกน่าจะเป็น เทรนด์การเดินห้างกันมากขึ้นและมากขึ้น
          โดยระบบห้างในไทยได้ขยายและปรับเปลี่ยนรูปแบบให้ทันสมัยอย่างสม่ำเสมอ เพราะกลัวคนเดินจะเบื่อ ตอนนี้เรามีกระแส Community Mall หรือศูนย์การค้าขนาดกะทัดรัดใกล้บ้าน เรียกว่ามีคุณสมบัติ ‘เล็ก หรู ดูดี ใกล้บ้าน’ อาจจะไม่ต้องเป็นห้างฯ หรือศูนย์ฯ ที่ชื่อดังมาก่อน แต่สามารถสร้างขึ้นใหม่ กระจายตัวออกไปตามชานเมือง เพื่อให้ใกล้กับแหล่งที่อยู่อาศัยใหม่ที่อยู่ไกลออกไป และดักลูกค้าที่ไม่อยากจะขับรถไกลๆ เพื่อเข้ามาเดินห้างกลางเมือง

          เทรนด์ห้างแบบใหม่นั้นทำให้เกิดพื้นที่ใหม่ๆ ที่เหมาะกับร้านอาหารระดับ B ขึ้นไป โดยไม่จำเป็นต้องเป็นเครือข่ายแบรนด์ดังอย่าง MK, Fuji, Starbucks ร้านอาหารใหม่เกิดขึ้นง่ายกว่า มีลูกค้าสนับสนุนที่คุ้นเคยเพราะใกล้บ้าน ราคาถูกกว่า รสชาติถูกปากกว่า จากเดิมที่ร้านเหล่านี้ยากจะเกิดขึ้นได้ เพราะไม่สามารถแทรกตัวไปชิงพื้นที่จากร้านดังๆ ในห้างใหญ่ๆ ได้เลย

          ในกรณีของร้าน After You ก็มีจุดเริ่มต้นเช่นนี้ After You จุดกระแส Honey Toast ได้สำเร็จตั้งแต่เปิดสาขาแรกอยู่ในบริเวณของ J-Avenue Community Mall เล็กๆ ในซอยทองหล่อ แล้วต่อมาก็สานต่อความสำเร็จอย่างต่อเนื่องด้วยการเปิดสาขาสองไว้ที่ La Villa ซึ่งเป็น Community Mall เล็กๆ ติดสถานีรถไฟฟ้า ตรงข้ามซอยอารีย์

         การที่ร้านได้เปิดเป็นทางเลือกใหม่ๆ ให้ผู้บริโภคระดับ B ขึ้นไปในห้างหรือศูนย์การค้าแบบใหม่เหล่านี้ ทำให้แม้ราคามื้อขนมจะไปถึงหลักร้อย แต่ลูกค้าก็ยังยินดีจ่ายและยินดีเข้าคิวรอ

>  ปัจจัยความสำเร็จประการที่สอง
          มาจากลักษณะของกลุ่มลูกค้าที่เป็นฐานสำคัญ ขนมแบบนี้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นคนหนุ่มสาวและวัยรุ่น ซึ่งชอบทดลองของใหม่ ชอบการ Mix & Match เมนูอาหาร ขนมใหม่ๆ และพร้อมเปิดรับร้านขนม ร้านอาหารแบรนด์ใหม่ๆ ต่างจากกลุ่มที่อายุมากกว่านี้แบบวัยทำงาน วัยกลางคนขึ้นไป หรือกลุ่มลูกค้าที่มากันเป็นครอบครัวใหญ่ เหมือนกับลูกค้าร้านสุกี้หรืออาหารญี่ปุ่น ที่มักจะเลือกร้านที่ไว้ใจและคุ้นเคยมานานมากกว่า

>  ปัจจัยความสำเร็จประการที่สาม
          มาจากรูปแบบการตลาดแบบใหม่ล่าสุด ที่เกิดจากเทคโนโลยีการสื่อสารที่เปลี่ยนรูปแบบไปแล้ว คนหนุ่มสาวและเด็กวัยรุ่นในปัจจุบัน นอกจากจะมาอุดหนุนอาหารหรือขนมในร้านแล้ว ยังใช้โซเชียลมีเดียต่างๆ ในการบอกต่อให้กับเพื่อนๆ พวกเขาต้องยกมือถือมาถ่ายภาพแล้วแชร์ขึ้น Facebook, Instagram, Twitter ให้เพื่อนๆ มา Comment มา Like ก่อน  แล้วถึงจะกินได้อย่างสบายใจ

          นั่นทำให้ร้านใหม่ๆ ที่ Mix & Match ได้โดนใจเป๊ะๆ สามารถแจ้งเกิดและดังได้โดยไม่ต้องลงทุนซื้อโฆษณาเลย

          ในมุมนักการตลาดสมัยใหม่ก็เรียกว่าเกิด ‘Viral Marketing’ หรือ ‘การตลาดบอกต่อ’  ผ่าน ‘Word of Mouth’ และ ‘Review’ ทั้งในเครือข่ายสังคมออนไลน์  รวมถึงเว็บและแอพฯ แนะนำร้านอาหาร

>  ปัจจัยความสำเร็จประการที่สี่
          อยู่ที่คำว่า ‘Shibuya’ ในชื่อของขนม ที่ฟังดูเย้ายวนใจ เทรนดี้ และแปลกใหม่ ทำให้เมนูขนมปังอบกรอบราดน้ำผึ้ง โปะไอศกรีม และวิปครีม มีมูลค่าเพิ่มขึ้นมา เพราะมี Story มาสนับสนุน ว่าเป็นขนมที่ฮิตกันมากในหมู่หนุ่มสาวญี่ปุ่น เป็นสูตรขนมที่มาจากย่านชิบูย่า กินแล้วก็เกิดความดีใจเล็กๆ ว่าไม่ต้องไปถึงญี่ปุ่นก็กิน Shibuya Honey Toast ได้

          แน่นอนว่าถ้าหากตั้งชื่อเมนูแบบไทยๆ หรือใช้ภาษาอังกฤษธรรมดาๆ ไม่ได้บอกที่มาที่ไป ก็คงไม่สามารถตั้งราคาได้เท่านี้ และไม่มีลูกค้ามากเท่านี้

>  และมาถึงปัจจัยความสำเร็จประการที่ห้า
          ซึ่งเป็นข้อสุดท้ายที่ไม่อาจมองข้ามก็คือ ‘คิวยาว Marketing’ !

          หลายปีนี้ไม่อาจปฏิเสธว่า การมีคิวยาวอยู่หน้าร้านนั้น นอกจากจะดึงดูดให้คนสนใจเข้ามามุงดูว่าขายอะไรแล้ว ยังมีโอกาสสูงที่จะได้ถูกบอกต่อและแชร์กัน (อีกแล้ว!) ใน Facebook, Instagram, Twitter และดีไม่ดีก็ได้เป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ นิตยสาร จนเจ้าของร้านถูกสัมภาษณ์ลงฟรีๆ ก็มีให้เห็นกันบ่อยๆ

          ปรากฏการณ์ ‘คิวยาว’ ในวันแรกๆ ที่เปิดร้านหรือเปิดขายสินค้าต่างๆ นั้น ยังคงเป็นที่ถกเถียงและฉงนสงสัยกัน ว่าคนเหล่านั้นเป็นลูกค้าจริงๆ หรือเป็นเพียงเทคนิคสร้างภาพ ‘คิวยาว Marketing’ กันแน่ ?

          คิวยาวๆ ให้ผลทางจิตวิทยาไม่ต่างไปจากปรากฏการณ์ ‘ไทยมุง’ เมื่อเกิดการมุงอะไร ที่ไหน เมื่อไร เราจะเดินเข้าไปร่วมด้วยความอยากรู้อยากเห็น อาจจะชะโงกเข้าไปดูสักครู่ แล้วก็เดินจากมา แต่นั่นก็เท่ากับว่าเราได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของไทยมุงแล้ว และคนอย่างเราก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนอื่นๆ สนใจ และเดินเข้ามามุงต่อๆ กันไป

         ในโลกของการตลาดยุคใหม่ คิวยาวในร้านและหน้าร้าน ไม่ใช่สิ่งที่สะท้อนความล้มเหลวในการให้บริการ หรือระบบสายพานการผลิต แต่คิวยาวกลับกลายเป็นสิ่งดี มันช่วยดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาสนใจ และเพิ่มโอกาสที่จะตัดสินใจทดลองซื้อสินค้าไปใช้ แล้วในที่สุด ก็จะกลายเป็นลูกค้าที่มีความจงรักภักดีได้ในเวลาต่อมา

          ใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกว่านี่ช่างเป็นธุรกิจที่น่าสนใจสุดๆ ก็อย่าลืมหยุดคิดด้วยว่าตอนนี้มีคู่แข่ง ขนมแนวขนมปังปิ้งต่างๆ ผุดขึ้นมาทุกหนแห่งแล้ว ทั้งร้านขนมรายใหม่ๆ ร้านขนมรายเก่าๆ ที่ต้องออกเมนูนี้บ้าง ร้านกาแฟต่างๆ ก็เพิ่มเมนูนี้เข้าไป

          แม้แต่ในร้านอาหารญี่ปุ่นดังๆ แทบทุกรายก็ใส่เมนูนี้เข้าไปกันหมดแล้ว ใครที่เข้าไปกินอาหารมื้อหลักในร้านพวกนี้ ก็สามารถสั่งขนมชนิดนี้ปิดท้ายมื้ออาหารได้ โดยไม่ต้องออกมาหาร้านขนมข้างนอกเลย

          อย่างไรก็ตาม ตลาดนี้ก็ยังมีที่ว่างอยู่ในบางทำเล โดยเฉพาะจังหวัดอื่นๆ ที่ไม่ใช่กรุงเทพฯ

>  ท้ายที่สุดแล้ว
          ปฏิเสธไม่ได้ว่าความอร่อยและคุณภาพก็ยังสำคัญที่สุดเสมอ สำคัญกว่าทุกปัจจัยที่บอกไป และจะเป็นตัวกำหนดความสำเร็จหรือล้มเหลวในระยะยาว  ซึ่งความอร่อยและคุณภาพที่ว่านี้ ต้องหมายถึงในทุกจาน ทุกถ้วย ทุกสาขา ทุกวัน และทุกเวลา

           น่าสนใจว่ากระแส Thai Toast Trend นี้จะขายดีได้นานแค่ไหน เทียบกับกระแสรุ่นพี่ก่อนๆ นี้ที่มาแล้วก็เหมือนจะจางไปในไม่นาน อย่างชานมไข่มุก โรตีบอย และล่าสุดก่อนหน้านี้เพียง 1 ปี คือโดนัทคริสปี้ครีม และอื่นๆ อีกหลายอย่างที่เราอาจจะลืมกันไปแล้ว

Thank : Mthai

..............................................................................................